JAK ROZPOZNAĆ DEPRESJĘ?

Depresja  jest zaburzeniem wchodzący w skład zaburzeń afektywnych, czyli zaburzeń nastroju. Rozpoznaje się je na podstawie takich samych kryteriów diagnostycznych jak w przypadku dorosłych, z pewnymi tylko modyfikacjami. Depresja jest chorobą, a nie fanaberią zależną od naszej woli i może spotkać każdego bez względu na płeć, wykształcenie, wiek, status materialny czy społeczny.

Depresję diagnozuje się w przypadku wystąpienia co najmniej pięciu powodujących cierpienie psychiczne symptomów, ujawnionych przez co najmniej dwa tygodnie.

Oto one:

1. Problemy ze snem. Częstym pierwszym objawem depresji są problemy z zasypianiem, niemożność uśnięcia z powodu karuzeli czarnych myśli („nie przeżyję jutra, jestem nieprzygotowany”). Budzenie się w środku nocy i niemożność ponownego zaśnięcia. Sen niedający odpoczynku (trudny do wyobrażenia dla zdrowego człowieka), kończący się przebudzeniem w stanie skrajnego zmęczenia i fizycznego wyczerpania. Jeśli twoje dzieckonie sypia regularnie ośmiu godzin jednym ciągiem, nie bagatelizuj tego.
2. Ucieczka w świat gier, oglądanie filmików w sieci. Chory nastolatek znajduje alternatywne światy, które na tyle angażują jego psychikę i uwagę, że odczuwa mniejszy smutek i cierpienie.
3. Zaburzenia apetytu. Nadmierne objadanie się, unikanie posiłków czy ortoreksja – to często maski depresji. Widoczny spadek masy ciała bez zwiększonej aktywności fizycznej lub diety powinien zawsze budzić niepokój.
4. Izolacja społeczna. Każdy nastolatek potrzebuje akceptujących go kolegów. Środowisko rówieśnicze musi dawać nastolatkowi wsparcie i żadna, nawet najlepsza rodzina nie zastąpi mu przyjaciół. Jeśli zauważysz, że twoje dziecko nikogo nie zaprasza do domu, nigdzie nie wychodzi, nie ma kolegów i o nikim nie opowiada – masz powód do zmartwienia.
5. Niemożność skupienia się na nauce. Bywa, że nastolatek w depresji siedzi z otwartym podręcznikiem na kolanach, ale nic do niego nie dociera. Nie jest w stanie niczego zapamiętać, rozwiązać żadnego zadania, nauczyć się czegokolwiek. Ma to odbicie w ocenach, potem stresie, a na końcu w deklarowanej nienawiści do szkoły i nauczycieli.  Jeśli twoje dziecko skokowo opuściło się w nauce, bądź czujny.
6. Niewywiązywanie się z obowiązków. Z nastolatkiem chorym na depresję możesz umówić się, na co tylko chcesz, a on i tak nie dotrzyma słowa. Nie wstanie rano, nie ubierze się ,nie pójdzie do szkoły, bo go to przerasta. Nie jest leniwy i nie robi tego na złość – po prostu nie daje rady wykonywać nawet prostych czynności. Kiedy wracasz z pracy, a on jest jeszcze w piżamie, wiedz, że nie jest z nim dobrze.
7. Rumingowanie. Czyli nieustanne wracanie do sytuacji traumatycznych, złych lub zawstydzających, np. gdy koledzy go wyśmiali, nauczyciel ośmieszył, rodzice zranili, dziewczyna zdradziła.

INFORMACJI O DEPRESJI DZIECKA I NASTOLATKA, KTÓRE POWINIEN ZNAĆ KAŻDY RODZIC

1.Człowiek z depresją jest chory, nie smutny. Tak jak w przypadku chandry czy gorszego samopoczucia, może je poprawić wyjście do kina czy na lody lub miła niespodzianka, tak w przypadku depresji te sposoby nie okażą się skuteczne..

2.,,Depresja nie jest gorszym wzięciem się w garść, lecz jest chorobą i wymaga leczenia u specjalisty. Z depresji nie da się otrząsnąć, wyleczyć poprzez ruch, zdrowe odżywianie, mobilizację ogarnięcie się”. Skupiamy się na jej leczeniu i zapewnieniu mu komfortów warunków umożliwiających powrót do zdrowia.

3.Osoba chora na depresję nie może kontrolować swojego nastroju ani innych objawów. Tymczasem często zdarza się, że rodzice młodych ludzi traktują objawy depresji swoich nastoletnich dzieci jako przejaw niedojrzałości czy lenistwa.

4.Depresja nie jest „złym zachowaniem” ani konsekwencją „złego wychowania”. Depresja nie jest dowodem na to, że źle opiekowaliśmy się naszym dzieckiem. Badania nad przyczyną depresji wskazują, że nie ma jednego czynnika odpowiadającego za zachorowanie. W skrócie i dużym uproszczeniu można przyjąć, że rolę odgrywa dziedziczenie skłonności, czyli geny, które mogą (ale nie muszą) ujawnić się pod wpływem niekorzystnych czynników środowiskowych.

5.Gdy przyjdzie nam się zmierzyć z depresją, nie skupiajmy się na zastanawianiu się nad jej przyczynami i tym DLACZEGO się pojawiła. Najważniejsze pytanie brzmi: JAK JĄ LECZYĆ, na które musimy znaleźć odpowiedź z pomocą lekarza lub/i psychoterapeuty.

6.Zachorowanie na depresję zmienia całe życie dziecka/nastolatka i może negatywnie wpłynąć na jego rozwój, dlatego nie należy jej bagatelizować. Nieleczona lub niedostatecznie leczona depresja może prowadzić do prób samobójczych.

7.Częstą konsekwencją depresji są próby samobójcze. Eksperci szacują, że aż 6 tysięcy dzieci nastolatków rocznie popełnia samobójstwo. życie cierpi na depresję. Nigdy nie należy bagatelizować prób samobójczych dziecka (ani nikogo innego) ani mówienia  o śmierci.

8.Relacja rodzica z dzieckiem może utrudniać lub ułatwiać leczenie depresji. Postawa, jaką ma rodzic wobec depresji dziecka ma duże znaczenie.

ZAWSZE  NALEŻY  ZASIĘGAĆ OPINII SPECJALISTY – PSYCHIATRY I PSYCHOLOGA

800 080 222 całodobowa bezpłatna infolinia dla dzieci, młodzieży, rodziców